تغييرات فيزيکي و ذهنی فرد صدمه مغزی شده

 

 

متخصص مغز و اعصاب: صدمه مغزي بيماري نيست و به ديگران هم قابل انتقال نمي باشد. ممکن است تغييرات فيزيکي و ذهني فرد صدمه مغزي شده براي بعضي از افراد خانواده وي شرمنده کننده باشد. آنها ممکن است معتقد باشند که اگر فرد مانند قبل به نظر نرسد، يا نتواند همه توانايي هاي قبلي اش را دوباره بدست بياورد، ديگران فکر کنند که آنها از فرد خوب مراقبت نکرده اند.

– بسياري از تاثيرات صدمه مغزي دائمي خواهند بود که حتي يک مراقبت عالي هم قادر نخواهد بود عواقب صدمه مغزي را از بين ببرد. با اين حال، اين امکان فرد وجود خواهد داشت که دوباره زندگي مطلوبي را بدست بياورد، حتي اگر شيوه زندگي او تغيير يافته باشد.

-بعضي از مردم معتقد هستند که صدمه مغزي باعث ميشود که فرد ديوانه شود. آنها معتقدند که فردي که صدمه مغزي شده است بايد از جامعه جدا شود، چون آنها مي ترسند که فرد براي آنها خطرناک شود.

– صدمه مغزي سبب ديوانگي و پريشاني فرد نميشود. اگر بعضي از افراد پس از صدمه مغزي رفتار عصباني و عجيب از خود نشان ميدهند. اغلب فرد به دليل عدم توانايي فکر کردن يا حرکت مانند قبل، يا عدم توانايي در کنترل عواطفش از خود رفتار عصباني نشان ميدهند. عصباني شدن مي تواند منجر به مشکلات زيادي براي فرد و خانواده اش شود. گاهي اوقات داروها ميتوانند به کنترل مشکلات رفتاري کمک کنند. دوستان و اعضاي جامعه همچنين بايد به کمک کنند تا رفتارهاي قابل قبول بيشتري را ياد بگيرد.

اولين گام در توسعه درک جامعه از صدمه مغزي و توانبخشي صدمه مغزي، تدارک اطلاعات دقيق ميباشد. گام بعدي اين است که به جامعه و خانواده کمک کنيم تا بهترين واکنش و ارتباط با فرد صدمه ديده را ياد بگيرند، به طوري که فرد بتواند به نقش فعال و مفيد خودش در خانه و جامعه برگردد.

بخش 4 اين کتاب دستورالعمل ها و توصيه هاي خاص را براي آموزش افرادي که صدمه مغزي شده اند ارائه ميدهد. به طوريکه آنها بتوانند مهارت هاي عملکردي و مراقبت شخصي خودشان را انجام دهند.

 

 از دست دادن توانايي واکنش دهي:

چطور به فردي که واکنش نسبت به مردم و موقعيت هايش به حداقل رسيده است کمک کنيم؟

فردي که صدمه مغزي شديد شده است آگاهيش از چيزهاي احاطه کننده اطرافش براي مدت طولاني به ميزان کمي باقي مانده است. گاهي اوقات فرد در همين مرحله تا زمان مرگش باقي مي ماند، اگر چه، بعضي از افراد، سرانجام بعضي از توانايي هايشان را دوباره بدست خواهند آورد. به همين دليل تامين درمان حمايتي مطلوب بسيار مهم ميباشد تا به اين وسيله بيشترين فرصت را براي بهبودي به فرد بدهيم. دستورات زير براي درمان فردي که ميزان واکنش دهي اش بسيار کم ميباشد مهم ميباشد:

مطالب پیشنهادی:  علائم و چگونگی درمان رقصاک یا کره!

عمل متقابل و ارتباط با فردي که به ميزان کمي به افراد و موقعيت ها واکنش نشان ميدهد.

صحبت کردن با فردي که صدمه مغزي شده است مهم ميباشد، حتي اگر مطمئن نباشيد که او صحبت هاي شما را مي فهمد. به طور واضح صحبت کنيد و به صورتيکه معمولاً با بزرگسالان صحبت ميکنيد. (از لغاتي که براي کودکان بکار مي بريد استفاده نکنيد، فرد ممکن است ناتوان نشان داده شود اما تبديل به کودک نشده است)

به او درباره صدمه بگوييد. به او بگوئيد که چه اتفاقي افتاده است و او الان کجاست. به او بگوئيد که شما بايد بعضي از کارها را براي او انجام دهيد و مثل حمام کردن او يا عوض کردن لباس هايش. رخدادهايي که در خانواده و جامعه اتفاق مي افتد را به او بگوئيد. آرام صحبت کنيد و به او زمان کافي براي واکنش دهي بدهيد. حتي اگر او در واکنش به حرف هاي شما ناتوان باشد ممکن است بتواند از صداي شما احساس آرامش پيدا کند.

 

 

اگر فرد هوشيار و توانايي فهميدن را دارد چه تصميمي بگيريم.

فردي که صدمه مغزي شديد شده است و در رختخواب مي خوابد و صحبت نميکند ممکن نيست که نسبت به محيط اطرافش هوشيار باشد. البته ممکن است فرد نسبت به بعضي از چيز ها هوشيار باشد، نميتواند صحبت کند. افراد خانواده ميتوانند به وسيله مشاهده باز بودن چشم، واکنش به حرکات و صداها به توانايي درک فرد پي ببرند. اين مشاهدات ميتوانند براي پاسخ به اين سوالات استفاده شوند: آيا او ميتواند ببيند؟ آيا و ميتواند بشنود؟ آيا او مي تواند در پاسخ به دستور حرکت کند؟ آيا از حرکت براي ارتباط برقرار کردن استفاده ميکند؟

کمک به فردي که در اثر صدمه مغزي دچار مشکلات خاصي شده است

– باز بودن چشم:

فوراً پس از صدمه مغزي شديد چشم هاي فرد معمولاً بسته خواهند شد. اغلب چشمها پس از چند روز يا يک هفته باز خواهند شد. فرد زماني هوشيار در نظر گرفته ميشود که چشمهايش به مدت طولاني باز باشند و سپس بسته شوند آنطور که خواب به نظر بيايد. اگر چه، فردي که چشمهايش باز است ممکن است ببيند يا بفهمد که چه چيزي در اطرافش در حال اتفاق اتفادن است.

– آيا فرد ميتواند ببيند؟

اگر چشمها باز هستند، مشاهده کنيد که آيا او با چشمها و سرش حرکت شما را در اتاق تعقيب مي کند يا نه. يک شي را جلوي چشمهايش بگيريد. و به آرامي آن را به سمت بالا و پايين و راست و چپ حرکت دهيد. اگر فرد شي را با چشمهايش تعقيب کرد ممکن است بتواند ببيند. اگر شما فهميديد که او ميتواند ببيند، سعي کنيد مشخص کنيد که آيا او ميتواند از بينايي اش براي تعقيب يک دستور استفاده کند يا نه. با دستتان جهتي که مي خواهيد او به آن نگاه کند اشاره کنيد. به عنوان مثال: به پنجره يا شي در اتاق اشاره کنيد. بهتر است که شما اطلاعات کلامي را با اشاره هاي دستتان ترکيب کنيد. حرف هاي شما ممکن است به درک چيزي که او مي بند و مواردي که انجام دادن آنها مورد نياز است، کمک کند.

مطالب پیشنهادی:  درمان سکته مغزی با استنت گذاری مغز

-پاسخ به صداها:

صدمه مغزي ميتواند توانايي فرد را براي شنيده صداها يا درک زبان تغيير دهد.

– آيا مي تواند بشنود؟

مشاهده کنيد که آيا فرد زمانيکه يک صداي بلند ناگهاني مي شنود و چشمهايش را باز مي کند يا حرکت ميدهد يا نه. براي مثال: به سرعت و با صداي بلند کف دو دستتان را به هم بزنيد يا روي يک کتري ضربه بزنيد. کنار او بايستيد و از او بخواهيد که سرش را به سمت شما حرکت دهد. (به طور جهت مورد نظر به عنوان اينکه شما مي خواهيد به فرد توانايي شنيدن را ياد بدهيد اشاره نکنيد) به سمت ديگرش برويد و دستورها را تکرار کنيد، مشاهده کنيد که آيا او ميتواند يک مسير را بهتر در يک سمت نسبت به سمت ديگر تعقيب کند يا نه؟

– حرکات:

فردي که دچار صدمه مغزي شديد شده است ممکن است به ميزان کمي حرکت داشته باشد يا هيچ حرکتي در اندام ها نداشته باشد. افرادي که صدمه شديد ديده اند ممکن است حرکات زيادي توسط دستها، پاها، انگشتان، سر و دهان بسازند. بعضي از انواع حرکات مشخص ميکند که فرد ميتواند بعضي از چيزهايي که اطرافش اتفاق ميافتد را درک کند.

. او ممکن است دستش را به دستتان برساند.

. او ممکن است لباس ها يا پتوهايش را به صورت ناگهاني بگيرد.

.او ممکن است شما را هل بدهد يا به سمت خودش بکشد.

. آيا فرد ميتواند در واکنش به يک دستور حرکت کند؟

گاهي اوقات فردي که واکنش بسيار کمي دارد ممکن است بتواند حرکتي را که از او خواسته ايد انجام دهد. دستتان را در دست او بگذاريد و از او بخواهيد که دستتان را فشار دهد. اگر شما احساس کرديد که او ميتواند دستتان را فشار دهد، از او بخواهيد که فشار دادن را متوقف کرده و همان حالت را نگهدارد. واکنش او به اين دستورات به شما کمک ميکند که به فرد ياد بدهيد چطور کنترل بيشتري روي حرکاتش داشته باشد.

– حرکات مورد نياز براي کمک به فرد براي برقراري ارتباط:

اگر فرد توانست حرکت کند، ممکن است بتواند از حرکاتش جهت برقراري ارتباط بله يا نه استفاده کند. هر حرکتي که فرد بتواند آن را کنترل کند ميتوان از آن در جهت برقراري ارتباط استفاده کرد. براي مثال: فرد ممکن است دستهايش را به بالا و پايين يا راست و چپ حرکت دهد يا ممکن است از چرخش يا تکان دادن سر، حرکت دستها يا پاهايش استفاده کند. اگر فرد بتواند براي گرفتن و فشار دادن دستتان حرکت کند، از او بخواهيد تا يک بار بله و دوباره براي نه فشار دهد.

مطالب پیشنهادی:  بهترین درمان بیماری صرع

 

.اوممکن است بتواند از پاهايش براي لگد زدن يک بار براي بله و دوبار براي نه استفاده کند.

. او ممکن است همچنين از شست هايش به اين صورت که در هنگام بالا بردن براي بله و پايين آوردن براي نه استفاده کند.

 

– حرکت هايي را انتخاب کنيد که انجام دادن آنها براي فرد راحت تر است. شما در اين جا تنها علامت حرکتي براي بله و نه انتخاب ميکنيد. و از آن به عنوان علامت استفاده ميکند و فرد را به وسيله در خواست انجام دادن علامت هاي حرکتي به دفعات زياد گيج نکنيد.

توسط امتحان علامت هاي بله و نه، از فرد سوال هايي بپرسيد که آسان هستند و پاسخ هاي آن ها را به مدت طولاني است که مي داند از او بپرسيد که آيا و يک زن است يا يک مرد. از او بپرسيد که آيا ازدواج کرده است؟ سپس از او بپرسيد که آيا او ازدواج نکرده است؟ از او بپرسيد که آيا اين نام اوست (نام صحيح!) و سپس از او بپرسيد که آيا اين نام اوست (نام غير صحيح)

هر بارک ه شما از او سوال ميکنيد علامت هاي بله يا نه را براي او ياد آوري کنيد. براي مثال، به او ياد آوري کنيد که بالا آوردن شستها معني بله و پايين آوردن آنها معني نه ميدهد. سپس سوال بپرسيد.

پرسيدن سوال هاي ساده با جواب هاي شناخته شده بهترين راه براي ياد دادن اين موضوع است که آيا فرد ميفهمد که چه چيزي از او خواسته شده و آيا او مي تواند از علامت هاي بله يا نه بيان شده جهت برقراري ارتباط استفاده کند يا نه.

– آموزش نيازهاي پايه اي و اساسي جهت برقراري ارتباط با فرد:

هنگاميکه شما احساس کرديد که فرد مي تواند از علامت هاي بله و نه به طور دقيق استفاده کند، شما مي توانيد شروع به پرسش سوال هايي درباره نيازهاي اساسي فرد کنيد. براي مثال: شما مي توانيد از فرد بپرسيد که آيا او درد دارد (بله يا نه) يا اينکه او راحت است (بله يا نه) شما ممکن است به تکرار کردن سوالها نياز داشته باشيد. به صورت آرام صحبت کنيد و از تون صداي معمولي استفاده کنيد.

سوال خود را مطرح کنید :


پاسخی بگذارید