درمان بیماری پارکینسون

پارکینسون پس از آلزایمر شایع ترین بیماری در سالمندان می باشد. علائم پارکینسون با نشانه زیر شناخته می شود:

  • تجمع نورونهای پروتئین سینوکلئین پیشسیناپسی
  • کاهش و آهسته شدن حرکتها
  • لرزش زمان استراحت
  • سفتی
  • کشیده شدن پاها بر روی زمین در هنگام راه رفتن
  • خم شدن قامت

افسردگی در بیماران پارکینسون

اغلب بیماران پارکینسونی، افسرده به نظر می رسند و علت آن کاهش حرکتهای صورت است. افسردگی موجود در بیمار پارکینسونی، بخش درون زاد بیماری است و واکنشی ساده به ناتوانی به شمار نم یآید. همچنین ممکن است افسردگی در اثر تجویز داروهای ضد پارکینسون برای درمان سایر نشانه ها ایجاد شود.

در پژوهشی یک آزمون خوابدرمانی در بیماران پارکینسونی انجام دادد و به این نتیجه رسید که رایجترین نشانهها در این بیماران افسرده، آشفتگی ۰/۱۷ درصد، اضطراب ۷/۱۷ درصد و تحریک پذیری ۰/۱۲ درصد می باشند

شخص مبتلا به بیماری پارکینسون ، به نوعی کناره گیری از اجتماع، توانایی عقلی کم و انعطاف ناپذیری در برخورد با مسائل را از خود نشان می دهد.

خطر بارز افسردگی از حدود ۰۳ الی ۰۳ درصد جمعیت بیماران پارکینسونی با خانوادهای که پارکینسون داشتند را شامل می شود.

پژوهشگران در مطالع های نشان دادند، اگر چه تواناییهای حرکتی بیماران به طور قابل ملاحظهای تحت تأثیر قرار می گیرد، اما به طور قابل ملاحظه ای دچار اختلال رفتاری و شناختی می شوند.

چه عواملی باعث افسردگی در بیماران پارکینسون می شود؟

کیفیت زندگی بیماران را به طور منفی و به مقدار زیادی تحت تأثیر قرار می دهد. به نظر می رسد آنچه سبب افسردگی در بیماری پارکینسون می گردد، کاهش فعالیت سروتونین مغز باشد. دوپامین و سروتویین به عنوان میانجی عصبی در مسیر عصبی نقش نزدیکی بههم دارند.

کاهش کنترل پوسچرال در افراد مبتلا به پارکینسون باعث کاهش فعالیتهای عملکردی این بیماران مانند راه رفتن، بلندشدن از روی صندلی و حرکت در تخت می شود که این کاهش فعالیتهای عملکردی به کاهش استقلال شخص و در نهایت کاهش کیفیت زندگی منجر می شود. حفظ عملکرد و کیفیت زندگی و اجتناب از عوارض دارویی، اهداف درمان پارکینسون را تشکیل می دهند.

لرزش، سفتی و غیرطبیعی بودن قامت بیمار به خوبی به درمان علامتی در اوایل بیماری پاسخ می دهند. درمقابل، نشانه های شناختی و اشکالات تعادلی به خوبی به درمان پاسخ نمی دهند.

بیماران پارکینسونی به سه صورت تحت درمان قرار می گیرند:

  • جراحی
  • درمان دارویی
  • درمان توانبخشی

تاثیر ورزش در بیماران پارکینسون

در تحقیقات پژوهشگران نشان داد، مردانی که به طور منظم و مداوم در سالهای اخیر ورزش می کردند، در در زمان پیری خود، پیشرفت کمتری در بیماری پارکینسون داشتند. این مطالعه نشان می دهد که سطوح بالای فعالیت فیزیکی ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را کاهش دهد.

در پژوهشی بیماران پارکینسونی را ورزش داده و ملاحظه شد که عوامل قدرت، هماهنگی، انعطاف پذیری و سرعت راه رفتن آنها افزایش یافت. نوع ورزش از تمرینهای قدرتی سطح پایین تا تمرینهای تعادلی روزمره، متغیر بود. پژوهشگران تاکنون تعیین نکرده اند که کدام ورزش مؤثرتر است. اما آنها نشان دادهاند که ورزش ملایم برای بیماران پارکینسونی میتواند مفید باشد.

برنامه تمرین درمانی در مورد بیماران پارکینسونی

برنامه تمرین درمانی در مورد بیماران پارکینسونی به خصوص زمانی که برنامه ها به-صورت گروهی انجام می شود، عامل بسیار مهمی در کاهش افسردگی می باشد. در مطالعه مشابهی مشاهده کردند که فیزیوتراپی أثر چشمگیری در کاهش افسردگی بیماران مبتلا به پارکینسون دارد.

در مطالعه دیگری نشان دادند که تمرین درمانی و ورزش به خصوص به – صورت گروهی، باعث کاهش افسردگی در بیماران مبتلا به پارکینسون می شود. ورزش و تمرین درمانی تأثیر قابل ملاحظه ای در کاهش افسردگی بیماران مبتلا به پارکینسون دارد. تأثیر تمرین درمانی با توپ سوئیسی را در بهبود تعادل افراد مبتلا به پارکینسون بررسی نمودند. نتایج حاکی از آن بود که استفاده از تمرین درمانی باعث بهبود افسردگی در این بیماران روی شش مرد پارکینسونی برنامه ورزشی گام بلند را سه بار در هفته و بهمدت هشت هفته اجرا کردند. نتایج نشان داد که هشت هفته برنامه تمرین فردی، آزادی عملکرد و کیفیت زندگی بیماران پارکینسونی را افزایش می دهد.

در پژوهشی با عنوان مزایای برنامه های تمرینی بر بیماران مبتلا به پارکینسون، به بررسی تأثیر یک دوره برنامه تمرینی شدت بالا بر آمادگی قلبی ـ عروقی و علائم و نشانه ها و بیماری پارکینسون پرداختند .

ترشح سروتونین و نوراپی نفرین

یافته های محققان نشان می دهد که شرکت در برنامه های تمرینی باعث کاهش علایم و نشانه های آزار دهنده بیماری و متعاقب آن بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به پارکینسون می شود.

در این مطالعه، تعادل در کل در نظر گرفته شده است و نه به طور خاص تعادل پویا یا ایستا. در هرصورت، به نظر می رسد بیماری پارکینسون، برای رسیدن به تعادل بهتر به ورزش نیاز دارد. با مرور ادبیات و پیشینه، در مورد نقش مداخلات بر درمان اختلالات روانی در افراد پارکینسونی می توان دریافت که ورزش، به طرق مختلف به سبب افزایش ترشح سروتونین و نوراپی نفرین موجب کاهش افسردگی میگردد که آن هم به نوبه خود افزایش کیفیت زندگی را به همراه دارد. اینکه آیا تمرینهای تعادلی نیز موجب کاهش افسردگی و درنتیجه افزایش کیفیت زندگی خواهد شد یا خیر، سوالهای بسیاری را در اذهان ایجاد می کند. از طرفی همچنان که اشاره شد، در بیماران مبتلا به پارکینسون، کنترل پوسچر کاهش یافته و فعالیتهای زیادی با محدودیت مواجه می شود. ازاین رو، پژوهشگر بر آن شد تا اثر تمرین-های تعادلی بر رفع افسردگی و افزایش کیفیت زندگی در افراد مبتلا به پارکینسون را مورد مطالعه قرار دهد.

نکته پایانی

بیماران مبتلا به پارکینسون، پس از شرکت در ورزشهای فزاینده تعادلی به مدت چند هفته، بهبود معناداری را در افسردگی و کیفیت زندگی خود نشان می دهند.

 

 

سوال خود را مطرح کنید :


پاسخی بگذارید