کمک به راه رفتن بیمار صدمه دیده مغزی

متخصص مغز و اعصاب: چک کنيد ببينيد بيمار مي تواند بدون کمک بايستد، سپس از او بخواهيد يک قدم به جلو رفته و دوباره برگردد. اگر نتوانست بدون کمک بايستد، از او بخواهيد که بدن خود را به چپ و راست حرکت دهد. شخص کمک کننده بايد آماده باشد که هر لحظه بيمار تعادلش را از دست داد او را نگه دارد.

آموزش راه رفتن

اگر نتواند بدون کمک بايستد، براي راه رفتن و ايستادن نيز نياز به کمک خواهد داشت. اين کمک مي تواند از طرف شخص، يا استفاده از ابزاري مثل عصا باشد. بيمار ميتواند هم توسط يک شخص و هم به کمک عصا آموزش ببيند.

آموزش راه رفتن به کمک دو نفر

. هر کدام بايد در يک طرف بيمار و مقابل هم بايستند، با يک دست خود، دست و يا ساعد بيمار را گرفته و با دست ديگر پشت او را نگهدارند. (شکل 73)

.ممکن است براي صاف نگه داشتن يک يا هر دو پاي بيمار به ميله نياز باشد. اين ميله بايد قبل از اينکه شخص بايستد به پاي او بسته شود. زمانيکه او محکم ايستاده است، کمک کنيد تا وزنش را روي يک پا بياندازد و با پاي ديگر يک قدم به جلو بردارد.

.ممکن است لازم باشد با يک پا قدم بردارد تا زمانيکه تعادلش را بر روي پاي ديگر حفظ کند.

. اجازه دهيد شخص با کمک دستان دو فرد حامي خودش را نگه دارد.

. به او ياد آور شويد که سرش را بالا نگه داشته و به جلو نگاه کند طوري که انگار دارد راه مي رود (به زمين نگاه کردن راه رفتن را برايش مشکل مي سازد.

. فقط يکي از کمک ها بايد بيمار را راهنمايي کند. اگر دو نفر همزمان با او شروع به صحبت کنند، ممکن است گيج شود.

آموزش راه رفتن به کمک يک نفر

. در سمت ضعيف تر بيمار ايستاده، با يک دست از جلو دست بيمار را گرفته و با دست ديگر پشت او را نگه داريد.

. به او کمک کنيد وزنش را به يک طرف بياندازد و يک با طرف ديگر قدم بردارد. شخص ميتواند يک دستش را روي باسن بيمار قرار داده و کمک کند که وزنش را روي پاي ديگرش بياندازد. وقتي که وزنش روي پاي ديگر افتاد سپس از او بخواهيد که يک قدم با آن پاي ديگرش بردارد.

.اگر بيمار هنوز نمي تواند پاي ضعيفش را به جلو حرکت دهد، شخص بايد کمک کرده و پاي ضعيف او را به جلو هل دهد.

آموزش دومين تمرين- به بيمار ياد دهيد با يک چهار پايه کمکي راه برود.

. بيمار بايد بتواند از هر دو دستش براي استفاده از وسيله کمکي استفاده کند (بعضي اوقات «واکر» ناميده مي شود.

مطالب پیشنهادی:  علائم، تشخیص و درمان بیماری ام اس

. يک واکر ميتواند با تکه هاي چوب هم ساخته شود که شخص بتواند به آن تکيه کند.

. ارتفاع دسته هاي واکر بايد کمي از باسن بيمار بالاتر باشد طوري که وقتي بيمار به دسته هاي واکر تکيه ميدهد آرنجش کمي خم شود.

. بيمار واکر را با دو دستش نگه ميدارد و کمک ميکند که تعادلش را حفظ کند اما ممکن است هنوز به کمک شخص ديگري هم نياز داشته باشد. شخص بايد در سمت ضعيف بيمار يا پشت سر او و واکر بايستد.

. از بيمار بخواهيد واکر را با کمک دستهايش به جلو ببرد و قبل از اينکه بيمار شروع به حرکت کند، مطمئن شويد که همه چهار پايه آن بر روي زمين قرار دارد.

. از بيمار بخواهيد اول با يک پا قدم به جلو بردارد سپس با پاي ديگر مطمئن شويد پاهاي يبمار در داخل چارچوب واکر قرار دارد. نبايد قدم هاي خيلي بردارد. اين امر ميتواند باعث از دست دادن تعادلش شود. از بيمار بخواهيد موقع راه رفتن سرش را بالا گرفته و به جلو نگاه کند.

. بيمار را بسيار ساده راهنمايي کنيد. در يک زمان دستور هاي زيادي به او ندهيد چون ممکن است باعث گيجي وي شود.

. قبل از اينکه قدم بردارد اجازه دهيد اول بايستد و تعادلش را بدست آورد.

راه رفتن براي کسي که مدتهاست راه نرفته کار بسيار خسته کننده اي است. اول مسافت هاي بسيار کوتاه را براي راه رفتن بيمار در نظر بگيريد و اجازه استراحت زياد به او بدهيد.

کمک به بيماري که در حرف زدن مشکل دارد.

بيماري که آسيب مغزي ديده ممکن است قادر به درک مفاهيم، کلمات و استفاده از کلمات و بيان عقايد خود نبوده و نتواند به وضوح صحبت کند.

 مشکل درک و بيان مطالب

مشکل درک و بيان و نوشتن کلمات و زبان مادري بيمار آفازي ناميده ميشود. شخص بيمار ممکن است هم در درک مفاهيم و صحبت اطرافيان مشکل داشته باشد و هم نتواند نظرات و عقايد خود را به راحتي بازگو کند.

. ممکن است نتواند از هيچگونه راهنمايي و دستورالعملي نيز پيروي کند و فقط قادر به پيروي از بخشي از دستورات باشد.

. ممکن است فقط بتواند از دستور العمل هاي بسيار ساده (يک مرحله اي) پيروي کند نه بيشتر.

. ممکن است قادر به درک ايما و اشاره و متن و نوشته نباشد.

. همچنين ممکن است قادر به درک شوخي هم نباشد.

.بعضي بيماران ممکن است قادر به درک مفاهيم باشند اما نتوانند عقايد و افکار خود را بيان کنند.

ممکن است شخص به اين ناتواني خود کم و بيش آگاه باشد.

.ممکن است بيمار وقتي ببيند نمي تواند از طريق صحبت کردن با ديگران ارتباط برقرار کند، کاملاً مضطرب و سر خورده شود. شايد کلمات و اصوات ديگري را جايگزين کند (به جاي قاشق بگويد فنجان يا به جاي cup بگويد tup)

مطالب پیشنهادی:  سکته مغزی ایسکمیک چیست؟

. همچنين ممکن است کلماتي را در يک جمله جا بياندازد.

. ممکن است براي پيدا کردن کلمه مناسب مشکل داشته باشد.

. ممکن است براي گفتن کلمه مناسب گير کرده و از حرکات لب و زبان اضافه تري استفاده کند.

. ممکن است ديگران خيلي عادي و طبق معمول خودشان با بيمار صحبت کنند و ندانند که ممکن است اين کلمات يا عبارات براي او نا مفهوم باشند.

. ممکن است بيمار از کلمات نا مفهوم استفاده کند.

. همچنين ممکن است طوري جمله بندي کند که کلمات نامربوط و نا هماهنگ باشند.

. ممکن است همين طور پشت سر هم صحبت کرده و به ديگران اجازه صحبت ندهد.

راهکارهاي کمک به درک بيمار

. قبل از صحبت کردن مطمئن شويد که توجه بيمار به شماست. اسمتان را بگوئيد و مطمئن شويد که به شما نگاه ميکند.

. به آهستگي صحبت کنيد.

. سعي کنيد از ساده ترين عبارات براي بيان پيغام تان استفاده کنيد.

. از جملات کوتاه استفاده کنيد. جملات تان را در صورت لزوم تکرار کنيد.

. براي کمک به فهماندن منظورتان از عکس يا حرکات و اشارات استفاده کنيد.

راهکارهاي کمک به شخصي با مشکل آفازي جهت کمک به صحبت و اداي درست کلمات

. به بيمار کمک کنيد وسايل دور و برش در منزل را به نام هايشان صدا کند.

. او را تشويق کنيد که از ايما و اشاره استفاده کند.

. ازاو بخواهيد که توضيح دهد هر وسيله اي شبيه چيست و کجا به کار ميرود.

. حتي اگر بيمار کلماتي را در جمله ها جا بياندازد، ممکن است بتواند پيغام خود را منتقل کند. جمله کامل را براي بيمار تکرار کنيد تا بيمار ببيند که چه کلماتي را از قلم انداخته است.

. اگر او نمي تواند کلماتي که مي خواهد بگويد را بيان کند، از او بخواهيد به شما نگاه کرده و گوش دهد که شما چطور آن کلمه را بيان ميکنيد، سپس از او بخواهيد همان کلمه را تکرار کند.

. از او بخواهيد کلماتي را که اغلب مورد استفاده است بيشتر تمرين کند.

براي مثال « درد دارم» يا «تشنه ام».

. اگر او زياد صحبت ميکند، به او بگوئيد چه زماني بايد سکوت کند تا به آنچه ديگران مي گويند گوش دهد. از او بخواهيد زمانيکه شما صحبت مي کنيد سکوت کند.

راههاي ديگر کمک به شخص با مشکل آفازي جهت برقراري ارتباط

. اگر مطمئن نيستيد که بيمار چه مي خواهد بگويد، از او بخواهيد با «بله» و «خير» جواب دهد.

. او را تشويق کنيد که از ايما و اشاره استفاده کند يا به عکس هايي که کمک مي کند او نياز اوليه اش را بگويد اشاره کند.

مطالب پیشنهادی:  علائم و نشانه های بیماری صرع

 مشکل در واضح صحبت کردن

اين بيماران ممکن است در صحبت کردن مشکل داشته باشند، چون به راحتي نمي توانند عضلات دهان و زبان شان را حرکت دهند. اين وضعيت ديس آتريا ناميده مي شود.

. بيمار ممکن است صداي جويده جويده و نا مفهوم داشته باشد.

. ممکن است خيلي تند يا خيلي آرام صحبت کند.

. صداي بيمار ممکن است ضعيف يا زمخت شده باشد.

چند راه براي بهبود صحبت کردن

. اگر خيلي تند صحبت ميکند، از او بخواهيد کلمه به کلمه صحبت کند، طوري که با گفتن هر کلمه با انگشتش ضربه اي به پايش بزند. اين کار به داشتن ريتم آرام بسيار کمک ميکند.

. اگر خيلي کند صحبت ميکند به او براي صحبت کردن زمان بدهيد. اين تنها راهي است که ممکن است خودش به اين موضوع واقف شود.

. اگر صدايش بسيار ارام و ضعيف است، بايد قبل از شروع صحبت نفس عميق بکشد.

. اگر صداي او در کلمات جويده جويده يا نا مفهوم است، نياز به تمرين دارد تا حرکات لب ها و زبانش را افزايش دهد. براي مثال:

تمرين لبخند

. از او بخواهيد لبخند بزند طوري که دندان هاي بالا و پايين اش ديده شود.

. دندان ها را به آهستگي به هم فشار دهد. گردن را شل کند و از گوشه چشم نگاه نکند.

. اين تمرين لب ها و چانه را قوي کرده و توانايي حرکت اين عضلات را بهبود مي بخشد.

تمرين بوسه

. لب ها را جمع کرده و بوسه را تمرين کند. لبها را جمع کرده و صداي بوس ايجاد کند مثل م م م م همچنين تمرين صداهاي بِ بِ بِ و پِ پ پ کند.

. اين تمرين ها عضلات لب را قوي کرده و به فرم دهي اصوات کمک ميکند.

. بيمار زبان خود را از گوشه سمت راست دهان بيرون آورده و زبان را به مدت 10 ثانيه در اين قسمت نگه دارد

. سپس آن را به سمت چپ برده و در همان وضعيت به مدت 10 ثانيه نگه دارد.

. بعد زبان را مستقيم بيرون آورده و براي 10 ثانيه در همين وضعيت نگه دارد.

اين تمرينات عضلات کناري و پشت زبان را تقويت کرده و حرکات زبان را بهبود مي بخشد.

اگر بيمار قادر به خواندن باشد ممکن است بتواند پيغام هايش را بخواند و با نوشتن حروف الفبا بر روي کاغذ يک تابلو بسازد.

. با خواستن از وي براي اسمش شروع کنيد تا ببينيد که او قادر به استفاده از اين شيوه است يا خير.

. سپس از او بخواهيد با نامه ها و ديکته کردن کلمات تمرين کند. البته به ياد داشته باشيد بيماري که در ديدن يا حرکت مشکل دارد ممکن است قادر به استفاده از اين شيوه نباشد.

سوال خود را مطرح کنید :


پاسخی بگذارید